PARAFIA POD WEZWANIEM
PRZEMIENIENIA PAŃSKIEGO BYSŁAW


    Pierwsza wiadomość o parafii Bysław (znacznie wcześniej powstałej) pochodzi z 1325 r., gdy  pleban  wpłacił  świętopietrze.  W  początkowym  etapie  w  skład  parafii  Bysław  wchodziła  obecna   parafia  Lubiewo i parafia Nowy Cekcyn oraz do lat powojennych parafia Iwiec. Parafia pw. Przemienienia Pańskiego została założona przez jednego z książąt pomorskich, który wyłączył ją ze starszej parafii w Serocku.
        Pierwotny kościół drewniany, wzmiankowany 1583 r. został rozebrany w początku XVIII w. Obecny zaś został zbudowany z cegieł w formach pseudogotyckich w latach 1886 do 1888. Benedykcji dokonał ks. dziekan Nelke 13 marca 1888 roku.
Następnie w roku 1908 gruntownie został odnowiony.


Kościół pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego w Bysławiu

        Na wieży jest charakterystyczna iglica początkowo oszkapowana łupkiem bitumicznym, a w 1995 pokryta blachą miedzianą.

Do najciekawszych zabytków tego kościoła należą :
- dzwon z 1636 r. z  napisem "Verbum Domini manet in acternum" z wizerunkiem św.Sebastiana
   i św. Katarzyny. W 1943 r. został on zrabowany przez Niemców. Jak się później okazało Niemcy wywieźli go do Frankfurtu nad Menem, gdzie został odnaleziony
i rozpoznany dzięki zapiskom w Kronice Szkolnej napisanej przez  Marię Woelkową.
W dniu 17 października 1948 r. nastąpiło wprowadzenie do kościoła zabytkowego dzwonu.
- granitowa kropielnica z 1747 r.,
- rokokowa monstrancja z 1770 r.
- barokowy pacyfikał z końca XVIII w.



Do parafii Przemienienia Pańskiego w Bysławiu należą również Kościół wraz z Klasztorem w Bysławku oraz nowowybudowany Kościół w Minikowie.


KOŚCIÓŁ I KLASZTOR W BYSŁAWKU

       Klasztor w Bysławku został założony w 1602 r. Budynek klasztoru powstał poprzez przekształcenie dawnego dworu rodziny Żalińskich, których córka Zofia wstąpiła do zakonu benedyktynek wniosła go razem z Bysławkiem, Trutnowem i Minikowem we wianie. Pierwotnie należał on do Sióstr Benedyktynek z Chełmna. W 1851 r. klasztor odziedziczyły w spadku po śmierci swych poprzedniczek Siostry Miłosierdzia św. Wincentego'a Paulo.
Kościół i Klasztor - stanowiący jeden budynek pokryte wspólnym dachem, nie mają wyraźnych cech określonego stylu architektonicznego.
       Północną cześć stanowi klasztor, część południowa (front kościoła) - posiada wieżę
z dwiema przybudówkami. Kościół i klasztor otoczone są murem, w którym znajduje się brama i dwie furty.  Tuż przy kościele jest mały cmentarzyk - miejsce wiecznego spoczynku sióstr zakonnych.  Wnętrze Kościoła pochodzi z roku 1981. Posiada pewne cechy baroku
i klasycyzmu. Ołtarz główny jest neoromański.
        W  Kościele znajdują się kaplice - jedna z nich - to kaplica Ukrzyżowania z wczesnobarokowym ołtarzem, a w nim umieszczony jest obraz św. Franciszka z Chrystusem Ukrzyżowanym.
Inną jest  Kaplica  Najświętszej  Maryi  Panny  z  rokokowym ołtarzem z  XVII w. z rzeźbą Matki Bożej Pocieszenia.
        W zwięczeniu ołtarza widnieje popiersie Boga Ojca w glorii, a w środkowym polu - rzeźba Matki Bożej z dzieciątkiem. Jest to XX-wieczna kopia rzeźby gotyckiej z I połowy XV wieku przedstawiająca Matkę Bożą, która w lewej ręce trzyma Dzieciątko, w prawej zaś berło. O rzeźbie pisał ks. Fankidejski w roku 1883 - "na nim (tzn. ołtarzu) osoba Matki Bożej Pocieszenia z drzewa wyrobiona i w sukienki przybrana z twarzą przyjemną i piękną". Miejsce to jest szczególnie czczone przez matki, które przybywają tu z dziećmi, aby je oddać w opiekę Matce Bożej Pocieszenia.


KOŚCIÓŁ W MINIKOWIE


(159kB)

Nowo wybudowany Kościół w Minikowie.